· 

Week 2: Ravense Hout park en Voornes Duin

Dinsdag 8 januari:

Vandaag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik eindelijk eens van een van mijn gebruikelijke routes afgeweken en naar het Ravense Hout park doorgelopen. Wat een feest! Een lieflijk meertje... en toen ik er half omheen gewandeld was, ontdekte ik een prachtige laan met bomen. Zo mooi! Het gaf me hetzelfde gevoel als wanneer ik rondloop in een statig beukenbos.


Heerlijk om na het lopen thuis te komen en me te realiseren dat ik een wandeling, die al meer dan een half jaar op mijn verlanglijstje stond, eindelijk heb durven ondernemen en zonder al te moe te zijn kon volbrengen.

 

Donderdag 10 januari:

Voor het eerst afgesproken samen met Marianne te gaan wandelen. Oorspronkelijk was ik van plan om met de auto tot ergens halverwege te rijden en daar een mooie wandeling uit te zoeken. Helaas sputterde de versnellingsbak tegen en kon Marianne gelukkig tot bij mij komen om gewoon hier te wandelen. We zijn nog eens naar het Ravense Hout geweest en hebben het park verder verkend onder veel gebabbel en gelach. Met flink modderige schoenen (en broek) weer thuisgekomen voor een gezamenlijke lunch.

 

Heel gezellig zo! En veel gemakkelijker lopen eigenlijk, wanneer mijn aandacht bij iets anders is dan mijn eigen voeten en benen. Hier ga ik zeker vaker naartoe. Heerlijk rustig en veel natuur. Krijg ik energie van :)

 

Zondag 13 januari:

De twee geplande wandelingen van eerder deze week waren me goed bevallen en goed haalbaar. Toch ben ik een klein beetje zenuwachtig naar Voornes Duin gereden om daar de langere wandeling van de week, een van dik 8 kilometer, te gaan maken. Zo lang heb ik al heel lang niet achter elkaar kunnen lopen. Ondanks alle verschillende soorten ondergrond (gras, los zand, nat zand, modder, schelpenpad, bestraat en geasfalteerd) is het me goed bevallen en heb ik zelfs wat hoogtemeters kunnen maken.

 

Zo fijn om voor een groot deel in mijn uppie door de vandaag stormachtige natuur te lopen. Gure wind, natuurschoon, een school meerkoeten met koppetjes in de wind deindend op de golven en af en toe een plek die ik herken. Gelukkig trof ik onderweg restaurant Aan Zee, waar ik even naar het toilet kon (heel fijn met mijn incontinentie) en een glas muntthee met honing heb kunnen genieten. Grappig dat er een koekje in de vorm van een Jacobsschelp bij geserveerd werd, het symbool van pelgrims die zich richting Santiago de Compostela begeven. Toeval? Ik vond het een mooie aanmoediging!

 

De laatste kilometer moest ik uit mijn tenen halen en bij thuiskomst heb ik niet veel meer gedaan dan op de bank hangen, maar ik ben trots op mijn prestatie van vandaag.