· 

Week 6: Loopgroep, de Vesting, Delftse Hout en Bieslandse Bos

Dinsdag 5 februari:

Vandaag weer een rondje met de loopgroep gedaan, zo'n beetje langs het kanaal op en neer en op de terugweg een stukje tussen de huizen door. We hebben een paar heuveltjes meegepakt en hebben daarbij meteen ook met intervaltraining gewerkt. Dat viel me zwaarder dan ik verwachtte. Ik merk dat ik nog niet zo snel van (explosieve) inspanning herstel als normaal, maar gelukkig zit er nog steeds verbetering in. Deze relaps zal uiteindelijk ook wel weer helemaal overgaan. Daar heb ik nu wel weer vertrouwen in gelukkig.

 

Normaal sport ik op maandag, maar gisteren kwam daar iets tussen. Vandaag ben ik dus maar meteen na het wandelen de oefenzaal ingedoken. En al was ik best al wel moe, ik heb toch mijn hele circuit kunnen afwerken. Ik heb alleen een beetje gesmokkeld op de loopband en heb daar vijf minuutjes van afgesnoept. Trots op mijzelf! Verder de rest van de middag wel alleen maar op de bank gezeten, maar goed. Ik heb mijn energie vandaag zeer nuttig gebruikt!

 

Omdat het niet helemaal ging zoals ik het het liefst had gezien vanmorgen, heb ik me meteen voorgenomen om deze week wat meer heuvels te trainen. Dat is er de laatste tijd een beetje bij ingeschoten. Als ik op 10 juni de Mont Ventoux op wil kunnen komen, zal ik er toch echt wel werk van moeten maken de benen op tijd in vorm te krijgen! Met alleen maar trainen op de Skill Mill en op de loopband onder een variërende hellingshoek kom ik er niet natuurlijk. Dus... dat wordt een middagje ploeteren in de vesting. *grijns*


Hoezo waait het?
Hoezo waait het?

Donderdag 7 februari:

Wat een magnifieke wandeling! De zon straalde, de wind waaide keihard en het was aangenaam fris. Zoals ik eerder deze week al had bedacht ben ik naar de vesting gefietst om daar ieder heuveltje en ieder trappetje dat ik tegenkwam te pakken, sommige zelfs meerdere keren. Alles om zoveel mogelijk klim-meters te maken; en dat is me gelukt. Bij thuiskomst vertelde mijn Fitbit-app me dat ik 100 verdiepingen heb geklommen! Eén 'verdieping' staat gelijk aan drie meter in één keer omhoog. Totaal 300 meter geklommen dus, minstens. Het hoogteverschil tussen Malaucène en de top van de Mont Ventoux is 1570 meter... ik heb nog heel wat meer meters klimmen te gaan! Vandaag viel het me in ieder geval goed mee. Het trainen werpt duidelijk zijn vruchten af. Misschien wordt het zelfs al wel tijd om wat langere afstanden achter elkaar omhoog te wandelen en binnenkort de brug bij Stellendam eens te gaan proberen.

 

Ondertussen heb ik enorm genoten van mijn tochtje. Behalve dat het in de vesting sowieso erg mooi is, werd het helemaal genieten doordat ik bovenop de wallen bijna weggeblazen werd en een paar keer zelfs mijn telefoon moest vastgrijpen om te voorkomen dat de wind hem uit mijn handen rukte. Zo heerlijk! Ik heb er weer een paar dingen van geleerd: ik kan het beste een telefoonhoesje aanschaffen waar een polskoord aan zit en ik ga een haarclip en -elastiek aan mijn paklijst toevoegen. Met de zon vol op mijn lange, witte haar en de wind die het alle kanten op blaast zie ik geen steek meer. Best lastig wanneer dat gebeurt als je een heuvel opklimt over een paadje van 25 centimeter breed, terwijl aan beide kanten de diepte lonkt. Yaiks! Mijn gevoel voor avontuur is nog springlevend heb ik ontdekt, want natuurlijk klom ik langs zo'n zelfde richel nog eens omhoog!

 

Onderweg weer prachtige foto's gemaakt en helemaal in mijn element staan kijken bij het machtige, schuimkoppende water van het Haringvliet. Ook de vuurtoren stond er mooi bij met al dat woeste water en de zon zo winters laag aan de hemel. Vlak na het wandelen had ik wat gevoelige knieën, maar dat is nu alweer over. Alleen mijn kuiten staan nog wat strak.

Mochten jullie willen kijken op Polarsteps of Strava om mijn route van vandaag te zien... de batterij van mijn telefoon was halverwege plat en die heb ik toch wel nodig om de GPS mijn locatie te kunnen laten bepalen. Niet de hele route staat er dus op. Jammer, jammer.

Inge, je moet toch iets beter voorbereid op pad gaan voortaan!


Zaterdag 9 februari:

Prachtig wandelweer vandaag! Precies genoeg koude, wind en waterige zon om niet te warm te worden tijdens het wandelen en dat is, voor mij, erg fijn, want ik verlies een groot deel van mijn kracht en energie zodra mijn temperatuur hoger oploopt. En daar is niet veel voor nodig, mede dankzij mijn zeehondenisolatiesysteem. Aardigheidje van de MS.

 

Ik ben meteen na de lunch naar mijn zoon gereden om met zijn huisje als uitvalsbasis een lang eind te kunnen gaan wandelen in het Delfste Hout en het Bieslandse Bos. Na zijn goede zorgen in de vorm van koffie en enthousiasme heb ik mijn Lowa's aangetrokken en mijn dagrugzakje omgehangen en ben ik vol goede zin en met een beetje spanning (zal ik het halen?) zijn voordeur uitgelopen.

 

De natuur in/bij Delft is mooi! De route die ik had uitgestippeld voerde bij het Arboretum Heempark voor een stukje langs hekken die allemaal op slot zaten, oeps. Gelukkig was er een aardige vrouw die me om het afgesloten gebied heen wist te krijgen, zodat mijn wandeling van twaalf kilometer echt goed kon gaan beginnen. Ik had nog wat last van het vele klimmen en dalen van eergisteren, maar die gevoeligheid liep ik al snel uit de voeten en knieën. 

 

De vogels fluiten weer hun lenteliedjes en de natuur is het al helemaal met ze eens. De eerste krokussen en sneeuwklokjes steken hun kopjes al door de herfstbladeren en de els die ik tegenkwam staat in volle bloei. Ik ben veel andere wandelaars tegenkomen, niet eens alleen maar mensen die hun hond uitlaten. Verder heel veel vogels en zelfs een reiger en wat later een kraai die rustig bleven zitten voor de foto. Ik zou graag ook eens wat wild tegenkomen. Herten, vossen, dassen, zwijntjes en stiekum hoop ik zelfs op een wolf, ooit eens, maar daarvoor moet ik in de bossen gaan lopen denk ik. Konijnen kom ik wel af en toe tegen, zelfs vlakbij huis. Altijd leuk!

 

Pas na tien kilometer kreeg ik stijve benen! Daarna heb ik nog tweeënhalve kilometer doorgelopen om terug bij mijn zoon te komen. Daar bleek ook nog eens dat ik tenminste 312 meter heb geklommen gedurende de wandeling, een leuke verrassing.

Ik begin goed het verschil te merken tussen lopen op asfalt of stenen en lopen op zachtere ondergronden. Dat laatste is toch wel een stuk fijner en daarmee meteen minder vermoeiend voor de voetjes. Iets anders dat me opvalt is dat ik het goed doe op fruit onderweg en als er een knaag in de maag begint te komen op (gluten- en melkvrije) ontbijtkoek. Allemaal heel handig om te weten! In België hebben ze ook ontbijtkoek. In Frankrijk en Spanje wellicht niet, maar daar verkopen ze vast wel iets soortgelijks.



Reactie schrijven

Commentaren: 0