· 

Week 7: Intervaltraining, rondje Hellevoet, Klimmen tegen MS in Ede

Dinsdag 12 februari:

Alweer heerlijk wandelweer vandaag. Met bewolking begonnen en heerlijk in het zonnetje geëindigd. Na een stukje opwarmen zijn we met de loopgroep naar het pad langs het Haringvliet gelopen om daar intervaltraining te doen. De lucht was prachtig, het water kalm. Jammer dat ik de pasteltinten niet helemaal goed op de foto heb kunnen krijgen!

Een behoorlijk stuk hebben Els en ik telkens drie lantaarnpalen heen op sneltempo en één lantaarnpaal weer terug op hersteltempo gelopen; erg leuk om te doen. Het viel me goed mee dat we tijdens de inspanning nog gewoon met elkaar konden babbelen. Het gaat duidelijk goed met mijn conditie. De relaps is weer helemaal achter de rug. Gelukkig maar.

 

Omdat het uurtje wandelen vanmorgen eigenlijk, volgens mijn trainingsschema dan, niet voldoende was voor vandaag, ben ik vanmiddag nog even een klein rondje langs de brievenbus gelopen. Geen bijzondere wandeling hoor, alleen maar wat extra looptijd in de benen stoppen. Kon ik meteen mijn twee kaartjes posten voor Valentijn ;)


Donderdag 14 februari:

Op donderdag zijn er sowieso wat minder mensen die met de loopgroep op pad gaan, maar vandaag had ik het geluk de enige enthousiasteling te zijn, waardoor ik met Mariska helemaal op mijn eigen tempo heb kunnen wandelen. Ondertussen hebben we honderduit gepraat over mijn plannen voor Santiago de Compostela. Wat een rijkdom om iemand te kennen die me van zoveel bruikbare informatie kan voorzien en die ondertussen goed in de gaten heeft wat ik aan zou kunnen qua training!

 

Mariska vindt me al een tijdje klaar voor de dinsdagavondgroep. Deze groep loopt een stuk sneller èn een half uur langer. Het op flinke snelheid moeten kunnen lopen om de groep bij te houden schrikt me een beetje af. Tot nu toe lukt het me wel om afstand op te bouwen, maar mijn gemiddelde wandeltempo blijft toch zo'n beetje rond de 4,5 km per uur hangen. Ik heb het gevoel dat ik daarmee aan mijn grens zit en heb het wandelen met de avondgroep nu al dik een maand uitgesteld, yaiks! Na er nog eens met Mariska over gepraat te hebben, heb ik vandaag definitief besloten er toch maar voor te gaan volgende week. Ik ben nu al zenuwachtig, iek!


Zaterdag 16 februari:

Heel vroeg opgestaan vandaag om op tijd met Ad in Ede te kunnen zijn voor het Klimmen tegen MS event dat door Maarten Hek georganiseerd wordt. Voor mij staat er ongeveer tien kilometer op de planning, een route die langs 'het middelpunt van Nederland' en over de Goudsberg voert. Voor Ad heeft Maarten een fietsrondje van zo'n 85 kilometer bedacht in en rond hetzelfde gebied.

Veel van de mensen die vandaag aanwezig zijn zullen op 10 juni ook de Mont Ventoux gaan beklimmen en dat geeft een fijn, saamhorig gevoel. Ik herken een aantal mensen van vorig jaar en zoals toen is het ook nu gemakkelijk om een praatje aan te knopen.

Nadat Maarten ons heeft toegesproken (zijn event brengt €1.700,- op voor de stichting!), vertrekken wij wandelaars. De MTB'ers en het drietal heren op de racefiets (waar Ad er één van is natuurlijk) vertrekken in kleine groepjes na ons. Een snelle kus in het voorbijgaan en ik zie Ad niet meer tot ook zijn rondje gereden is.

 

Wat een prachtige wandeling! Ik kijk mijn ogen uit. De eerste helft is het wandelen voor mij iets lastiger. Ik voel de druk van het bij de groep willen blijven, maar net niet kunnen meekomen. Ik beland achter de kopgroep en vóór de grote bups en loop voor een aardig stuk samen met een gezin dat hetzelfde tempo lijkt te hebben. Ondertussen klimmen we flink wat meters, helemaal niet verkeerd! Na een half banaantje en een kop koffie bij de tussenstop ben ik, vergeleken met de meeste anderen, al rap weer op pad. Ik loop nu alleen. Een paar wandelaars voor me zijn al vrij snel uit het zicht verdwenen en achter me lijkt maar niemand te komen opdagen. Het voelt een beetje apart om zo zonder de groep te lopen, maar volgens de A4'tjes die ik heb meegekregen loop ik helemaal goed. Ik bedenk dat de rest dan misschien te snel gestart was in het begin en het nu een stuk rustiger aan doet en wandel onbezorgd verder. 

 

Na elfenhalve kilometer zie ik de vlaggen van Klimmen tegen MS weer staan. Ik heb het gehaald! Binnen drie uur en met maar één keer pauzeren. Ik ben best trots op mijzelf en geniet van het hartelijke applaus dat ik van de organisatoren krijg wanneer ik het erf van de boerderij oploop. "Zijn er al veel mensen binnen?" vraag ik, hijgend. Ze kijken me wat vreemd aan. "Nee joh, je bent de eerste wandelaar!" Verwarring. Hoe kan dat nou? Ik heb niemand ingehaald?! 

Even later sta ik met een beker heerlijke, versgemaakte pompoensoep in mijn handen te genieten van de sfeer en de nieuwsgierige paarden in de wei naast me. Ik hoor de mensen die na mij zijn binnengekomen elkaar vertellen hoe ze er dik elf tot dertien kilometer op hebben zitten en op verschillende punten tijdens de route verkeerd zijn gelopen. Haha, heeft mijn Scouting-achtergrond me toch maar mooi overal de juiste weg doen kiezen!

 

Ad komt ongeveer een half uur na mij binnen. Voor hem een redelijk gemakkelijke tocht, begrijp ik. Hij kiest de erwtensoep en na hier en daar nog wat te hebben gepraat en handen te hebben geschud vertrekken we weer richting huis. Lang stilzitten in de auto doet me mijn spieren voelen. Er zitten heel wat klimmeters in de billen, dijen en kuiten! Ik ben helemaal tevreden *grijns



Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Ina van Ewijk (zaterdag, 16 februari 2019 22:32)

    je hebt weer super goed je best gedaan Inge en prachtige wandeling daar, wij hebben daar ook eens gelopen.Ik vind het super knap van jexxx

  • #2

    Naamgenootje (maandag, 04 maart 2019 18:30)

    Wat een heerlijk dagje was dan Ing. En wat doe je het goed...super goed. Ik blijf je volgen, soms met enige achterstand ha ha. Keep walking ... go girl!