· 

Week 8: Over de kop, rondje Hellevoet en Sliedrecht-Wijngaarden

Dinsdag 19 februari:

Vanavond heb ik voor het eerst met de avondloopgroep meegelopen. Het weer was perfect, de groep groot en het tempo hoog. De groep is niet alleen veel groter, maar ook jonger dan die van overdag op dinsdag of op donderdag. Het was grappig om een beetje te observeren hoe de mensen met elkaar omgaan. Goed om te zien dat de sfeer goed is! Ik had me niet gerealiseerd dat ook met een groep in het donker lopen riskant kan zijn. Gelukkig had Mariska een fluovestje voor me te leen.

 

Vlak voor vertrek stapte Ans op me af met de vraag of ik nieuw was. Ze vertelde me dat niet iedereen zo snel loopt en dat er altijd wel een paar zijn die zich wat laten afzakken en het iets rustiger aan doen, waaronder zijzelf. Dat stelde me wel gerust. We vertrokken 'en masse'. In eerste instantie bleef de groep bij elkaar. Ik kon meekomen, maar dat ging dan ook maar net. Op het punt waarop ik dacht 'nu gaan we een warming up doen' splitsten we als groep in tweeen. Zonder ook maar spoor van twijfel koos ik voor de tragere helft, opgelucht dat het tempo wat teruggeschroefd zou kunnen worden. Dat bleek niet zoveel te zijn als waarop ik hoopte, aiai.

 

Het was fijn dat Ans en Mariska met me bleven praten. Ik heb eigenlijk geen moment alleen gelopen en dat heeft me goed geholpen de lichtelijke paniek eronder te houden. Ik begrijp eigenlijk niet goed van mijzelf waarom ik per se bij de groep wilde blijven in plaats van verstandig te zijn en een beter tempo voor mijn beentjes aan te nemen. Achteraf kan ik daar wel allerlei redenen voor verzinnen natuurlijk, maar op het moment zelf was ik vooral bezig met 'overleven'. Ik zat in een ploeterbubbel, mijn wereld was niet veel groter dan een cirkel van ongeveer anderhalve meter in doorsnede. Apart om mee te maken, dat wel. Eenmaal thuis bedacht ik dat ik met deze onbewuste strategie ook wel de Ventoux op zal kunnen komen, of mijn lijf dat nu wil of niet.

 

Uiteindelijk hebben we 7,6 kilometer afgelegd met een gemiddeld tempo van 5,2 km/u. En dat valt me nog tegen ook wanneer ik het vergelijk met de inspanning die het me heeft gekost. Het voelt alsof ik nu aan het klagen ben. Dat is zeker niet het geval hoor. Het is wel vrij confronterend dat mijn conditie prima is, maar dat mijn benen blijkbaar de beperkende factor zijn. Ik heb ontdekt dat ik tijdens het lopen behoorlijk wat energie nodig heb om de beweging van mijn benen te coordineren, iets dat onbewust, maar duidelijk niet meer vanzelf gaat. Vanavond had ik alle energie nodig om mijn benen vooruit te slingeren om bij de groep te kunnen blijven. Voor het netjes sturen van die twee ongemakkelijk aanvoelende stelten was niets meer over.

 

Nu lig ik op de bank en weet ik niet hoe ik mijn onderstel neer moet leggen om geen pijn te hebben. Ik hoop echt dat ik mijn snelheid toch nog wel een beetje zal kunnen opvoeren in de loop van de tijd. Volgens Mariska en Harry, mijn fysio, moet dat mogelijk zijn met meer intervaltraning. Daar ga ik dus zeker mee aan de slag, zodat ik over een maandje nog eens de avondloopgroep kan uitproberen.


Donderdag 21 februari:

Vandaag een heerlijk rustig rondje met de loopgroep. Mijn benen doen nog flink pijn, maar de controle en kracht beginnen weer terug te komen, gelukkig. Gisteren had ik nog niet de kracht om rechtop te staan - mijn heupen en knieen zakten door - vandaag gelukkig wel, dus ben ik toch maar gaan wandelen. Het heeft me goed gedaan. Nog geen 4 kilometer hebben we afgelegd in ons uurtje... wat mij betreft helemaal prima! Ik ben opgelucht.


Vrijdag 22 februari:

Heerlijk gewandeld met Marianne en met Lindi, die onverwacht bij ons aansloot vanmorgen. Gezellig! We zijn vanuit Sliedrecht langs het station door de polder naar Wijngaarden gelopen. Ik weet niet goed hoeveel de zon en het gezelschap ermee te maken hebben, maar deze route door de polder was een stuk aantrekkelijker dan de route die ik een maandje terug naar Waddingxveen heb gelopen.

Het is Marianne ook al opgevallen dat er steeds meer zwanen lijken te komen. Prachtige vogels! Het lijkt of zwanen alleen zo mooi met hun vleugels pronken in de lente. Ik vraag me af of dit een vorm van baltsgedrag is. Het lijkt me nog te vroeg in het jaar voor zwanenkuikens die op deze manier warm en beschermd op de rug van papa of mama zouden kunnen meevaren. Iets dat misschien wel een romantisch, maar niet een heel realistisch beeld van me is, haha.

 

Het was heel handig dat Marianne de omgeving zo goed kent dat we op strategische punten konden kiezen of we het rondje rond zouden maken of nog een stukje verder zouden lopen. Echt perfect! Ik wist nog niet helemaal hoe mijn lijf zich zou gaan gedragen en zo waren we mega-flexibel. 

Uiteindelijk bijna negenenhalve kilometer afgelegd! En dat is meer dan ik voor mijzelf voor vandaag had ingeschat. Ik ben nu niet alleen opgelucht, maar ook blij dat ik dit toch kan met het vege lijf dat nog aan het herstellen is van dinsdag. Ik leer steeds beter aanvoelen waar mijn grenzen liggen, hoe ver ik eroverheen kan gaan, hoe lang het duurt om te herstellen en wat ik aankan ondanks pijn en/of blessures. Allemaal heel mooi en heel handig voor het bekimmen van de Mont Ventoux en voor mijn pelgrimsreis naar Santiago de Compostela. 


Reactie schrijven

Commentaren: 0