· 

Week 9: Rotterdam, shin splint en Fiets en Wandelbeurs

Dinsdag 26 februari:

Vanmorgen na de vergadering ben ik toch maar de stad ingetrokken voor mijn wandeling van vandaag. Ik voel me nog steeds meer vermoeid dan normaal... waarschijnlijk nog door de overmatige inspanning van afgelopen dinsdag. Ik merk dat ik een beetje op de wip zit wat mijn gevoel betreft: wil ik wel, wil ik niet, en hoe ver dan? Gisteren had ik voor de zekerheid al een interessante route uitgestippeld op Strava en ik besluit gewoon maar te gaan. Mijn wandelschoenen had ik niet meegenomen, maar mijn rugzakje wèl. 

 

Het gaat eigenlijk best lekker. De zon schijnt helder. Het voelt overal alsof het nu al zomer is. Mensen zonder jassen, in rokjes en korte broeken. Paartjes op de banken in het Museumpark, met en zonder lunch. Rood ontluikende blaadjes aan de rozenstruiken, een boom getooid in gele bloesems. De bijen zijn al hard aan het werk ze van de nectar te ontdoen. De stad is mooi, zo in de scherpe zon. Ik geniet. Van de vermoeidheid merk ik niet veel meer. Ik heb zelfs geen honger.

 

Braaf houd ik me aan de afspraak die ik heb gemaakt: interval trainen om mijn algehele looptempo hoger te krijgen. Ook dat gaat best. Ik heb er zelfs plezier in, al schaam ik me een beetje voor mijn vreemde loopgedrag met al die mensen om me heen. Niemand let op me gelukkig. Na een half uurtje intervallen vind ik het wel genoeg en loop ik in een gemiddeld tempo verder, op naar het volgende parkje. Plotseling voel ik een steentje in mijn voet snijden. Ik probeer hem uit mijn schoen te schudden en realiseer me dan dat ik een blaar heb gelopen. Jammer dan, gewoon doorlopen! Je moet nog langs de Lijnbaan en naar Rotterdam Centraal Inge.

 

Het is fijn om door de stad te lopen en me mijn voetstappen van tientallen jaren geleden te herinneren. Hier gingen we vaak winkelen als het weer eens tijd was voor nieuwe schoenen en een aangevulde kledingkast. Of naar de bioscoop, ergens koffie drinken, een zak friet snacken of uit eten. Blijkbaar ben ik niet alleen gek op Amsterdam :)

Mijn blaar prikt, maar ik schakel het gevoel ervan uit. Precies op het juiste moment kom ik aan op Centraal: moe, maar niet tè. Op mijn gemakje reis ik met de metro terug naar Spijkenisse en vandaar met de auto verder naar huis. Bij thuiskomst blijkt de blaar toch wel iets heftiger dan ik dacht. Mijn sok is nat van het bloed en in mijn schoen vind ik een grote, rode vlek in het leer. Gelukkig alleen maar aan de binnenkant!


Donderdag 28 februari:

Gisteren heb ik elf uur lang (met tussenpozes hoor) op een lange ladder de nokken van het nieuwe huis van mijn broer en schoonzus staan sauzen. Ik heb iets te veel mijn best gedaan die taak op tijd af te krijgen ben ik bang, want vandaag ben ik flink kreupel en heb ik maar weinig kracht. Mijn benen doen me pijn en ik besluit niet met de loopgroep mee te gaan in de hoop dat ik in de middag voldoende opgeknapt zal zijn om dàn een wandelingetje te wagen.

 

Wat Googlen (ik weet het, ik weet het... nooit doen!) leert me dat ik misschien geen spierpijn, maar een shin splint heb opgelopen. Of allebei. Ik hoop van niet, maar het past wel bij het (te?) harde trainen dat ik de laatste anderhalve week heb gedaan. Ik besluit het maar even aan te kijken en dan toch maar een rustdag in te lassen. Als het spierpijn is, ben ik dat morgen weer kwijt en kan ik toch nog de wandelschoenen aantrekken. Het voelt wel een beetje gek hoor... als spijbelen.


Zaterdag 2 maart:

Op de agenda vandaag: met Ad, Ruud en Linda naar de Fiets en Wandelbeurs in Utrecht. Wat een berg aan informatie! Het overweldigt me. Er staan zoveel stands dat ik niet goed weet waar ik als eerste naartoe wil gaan. Ruud en Linda laten weten dat ze vertraging hebben opgelopen met de trein, waardoor ik mooi de hele workshop 'rugzak inpakken' kan bijwonen. Heel interessant. Ik heb meteen weer een paar nieuwe ideeën voor wat er nog meer bij kan in mijn rugzak. De lichtgewicht oplossing voor een spiritusbrandertje en bijbehorend kookspul ziet er zo aantrekkelijk uit, dat ik er helemaal enthousiast van word. Warm eten en drinken kùnnen maken klinkt stukken beter dan alleen op blikjes vis, gedroogd vlees en fruit, rauwe groenten, noten en crackers overleven. Zeker in de herfst- en wintermaanden.

 

Ook van de workshop '(ultra) light backpacken' steek ik een hoop op. Het meeste gewicht gaat in de tent, het slaapsysteem en de rugzak zelf zitten. Daar kun je dus ook het meeste op besparen. De 3-4-3 methode wordt aangeraden, wat zoveel betekent als 'three for three': rugzak, slaapsysteem en tent samen maximaal drie kilo. Daarnaast een kilo voor het kookgebeuren, een kilo voor de kleding en anderhalve kilo voor overige spulletjes. Daarbovenop twee liter water en een kilo aan etenswaren en je zit aan een gewicht van maximaal tien kilo. Blijkbaar het perfecte gewicht om lange afstanden mee te lopen. Naast deze info nog een heleboel bruikbare tips en een boekenlijst voor nòg meer waardevolle informatie.

 

De stand van het Sint Jacobs Genootschap viel me een beetje tegen, al heb ik er wel twee informatieve boekjes gekocht. 

Ad vond een klein standje voor me waar ze de Australische koelsjaals verkopen die ik graag wilde hebben. Natuurlijk heb ik me meteen de oranje cobber aangeschaft! Niet alleen omdat je daaraan zou kunnen zien dat ik Nederlandse ben, maar ook omdat het de kleur is van Klimmen tegen MS *grijns.

Ruud attendeerde me op de rugzakken van Ortlieb: 100% waterdicht, gegarandeerd! De nieuwe Atrack van 45 liter lijkt me een perfecte keuze. Ik ben er helemaal verliefd op. Nu hoop ik maar dat hij ook goed op mijn lichaam past en dat ik hem bij Bever al zal kunnen kopen. Via het internet bestellen vind ik toch een beetje riskant.

Mijn laatste inkoop heb ik -onder gegiechel en gegrap- samen met Linda gedaan: een UIXI, oftewel een heel handige plastuit, waar ik toevallig van de week een paar Youtube-filmpjes over had zitten kijken. De verkopende dames waren blij verrast dat ik al weet had van hun merk. Nu hoeven we ons niet meer met ontbloot achterwerk in de bosjes te verstoppen en nat wc-papier met ons mee terug te nemen!

 

Met al het struinen over de Jaarbeursvloer heb ik toch maar mooi zo'n 11.000 stappen gezet en dat terwijl mijn schenen wel beter, maar nog niet hersteld zijn. Ik vind het helemaal prima om het wandelen dit weekend verder ook te laten schieten en maandag even aan mijn fysio te vragen wat er nu precies met die schenen aan de hand is.

 

Update maandag 4 maart:

Al voel ik mijn scheenbenen niet meer continu, Harry denkt toch dat het een shin splint is en adviseert me zeker niet meer te doen dan ik nu doe. Hij raadt me aan compressie-wandelsokken aan te schaffen om het oedeem weg te krijgen/houden bij het lopen en de kuiten te ondersteunen.


Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Naamgenootje (zaterdag, 09 maart 2019 08:33)

    Hj Ing, wat ben je weer lekker bezig geweest!
    Echt zooooo leuk om je verhaaltjes te lezen. Leerzaam ook.
    Vind je het leuk om een keer in de omgeving Scheveningen te komen wandelen?
    Door het natuurgebied Meijendel bijvoorbeeld.
    Of over het strand, langs het water uiteraard, naar Katwijk...en met de bus terug ; )
    Door de duinen naar Kijkduin. Mogelijkheden genoeg.
    Lijkt me gezellig! Hoop wel dat ik je een beetje kan bijhouden ... ahum!

  • #2

    Inge (woensdag, 13 maart 2019 08:50)

    Heel leuk! We hebben een date :D