· 

Week 10: Rondjes in de buurt en code oranje!

Dinsdag 5 maart:

In overleg met Mariska besluit ik vandaag (en voorlopig even) niet met de loopgroep mee te lopen, maar op eigen houtje te gaan wandelen, zodat ik helemaal mijn eigen tempo kan aanhouden en kan stoppen zodra de shin splint op begint te spelen. Het bevalt me prima. Ik loop sowieso ook graag alleen. Als dat niet het geval was zou ik natuurlijk nooit het plan hebben durven opvatten om in mijn uppie helemaal naar Spanje te gaan hobbelen.

 

Het gaat gelukkig al een stuk beter met mijn schenen en de eerste zes kilometer heb ik eigenlijk nergens last van. Ik loop heel rustig, gemiddeld zo'n veertien minuten per kilometer, en dat gaat erg lekker moet ik zeggen. Dit zal wel zo ongeveer de mate van inspanning zijn die me uiteindelijk op de Camino de Santiago het best aan de gang zal houden. Ik krijg ook veel minder snel last van mijn voeten valt me op. Hm, misschien loop ik normaal toch wel te snel dan? Moet ik even in mijn oren knopen!

 

Vandaag gaat het in ieder geval heerlijk. Ik geniet van de bloemetjes die overal boven het gras beginnen uit te groeien. En van de waterige zon, die af en toe het landschap opfleurt, zodat ik even een mooie foto kan maken. Een stelletje schapen eet de bast van de pas gesneden wilgentakken die op het talud liggen. Grappig, dat heb ik ze nog nooit zien doen. Ze vinden het maar niks dat ik naar ze sta te kijken. Een dapper schaap staat te overwegen of ze me van het pad zal jagen. Ik grinnik, spreek de beesten kalmerend toe en wandel rustig verder. 

 

Nog een kilometertje en dan ben ik weer thuis. De zon begint te zakken, wat het licht warmer van kleur maakt. Het doet me zo goed om in de natuur te zijn. Dat de shin splint na de zesde kilometer wat op begint te spelen maakt me duidelijk dat ik toch maar die compressie-wandelsokken moet gaan halen. Morgen even langs de ANWB winkel.


Donderdag 7 maart:

Ik kom maar moeilijk op gang vandaag. Er zit een lastige vermoeidheid in mijn lijf die wel vaker een tijdje onaangekondigd langskomt om dan na een paar weken weer te verdwijnen. Ik merk dat ik het wandelen aan het uitstellen ben. Hoe moet ik dat opvatten? Heb ik geen animo meer? Is mijn lijf te moe, te weinig hersteld? Vraag ik te veel of juist te weinig van mezelf? 

 

Ik vind het best lastig dat ik zo weinig ervaring heb met langdurig sporten dat ik mijn eigen lichaam op dit gebied niet goed kan lezen en dus ook niet goed weet wat ik wel en juist niet moet doen. Ik heb dan ook iedere keer dat ik mijn fysiotherapeut of wandelcoach zie wel een of meerdere vragen voor hem/haar. Ik kan me zomaar voorstellen dat ze daar wel eens moe van worden ;)

 

Bij mijn modeltekenles van vanmiddag heb ik gelukkig weer wat energie opgedaan door alle lieve, enthousiaste mensen daar. Genoeg om me na het avondeten toch nog buiten te begeven voor een wandeling in het donker. Met de fluovestjes van de avondwandeling van laatst in mijn achterhoofd besluit ik het op veilig te houden en gebruik te maken van straatverlichting. Ik wandel op mijn gemak langs de verlichte ramen, winkels en hoge flats. Het voelt fijn dat er zoveel mensen thuis zijn, ook al loop ik hier in mijn eentje over de stoep. Het voelt warm, knus. Het heeft wel wat, zo'n stad in de nacht.

 

Het is druilerig weer, maar niet nat genoeg om er een regenjas voor te moeten aantrekken. De wind waait met vlagen mijn hoofd helder. Ik lach hardop wanneer een onverwachte windvlaag van opzij mijn juist opgetilde rechterbeen meeneemt. Misschien moet ik maar weer gaan mediteren, schiet er door me heen. Dat helpt me beter contact te houden met mijn lijf. Ik heb de neiging om de ongemakken ervan uit mijn bewustzijn te weren en gewoon door te blijven duwen. Want... schema is schema en getraind moet er worden om op tijd klaar te zijn voor Klimmen tegen MS! Toch? Maar dat blijkt helemaal niet zo handig te zijn op de lange duur.

 

Ik loop langs de Poolse winkel om er een foto van voor mijn dochter te maken, zodat ik die straks even naar haar door kan appen. Ze had vandaag toevallig bedacht dat ze wel wat Poolse recepten zou willen uitproberen. Misschien dat ze hier wat benodigde ingredienten zal kunnen krijgen?

 

De compressiekousen zitten wat vreemd. Heel strak natuurlijk, ook het boord, en lang. Bij het aantrekken weet ik niet goed of ik het nu een fijn of juist een ongemakkelijk gevoel vind. Na het wandelen weet ik dat het zeker dat eerste is. Mijn enkels en onderbenen zijn in de drie kwartier dat ik van huis geweest ben een stuk slanker geworden! Wonderlijk hoe een beetje tegendruk de lymphevaten ineens wel adequaat doet laten werken. Deze kousen gaan zeker mee naar Santiago; en ook de Ventoux op!


Zondag 10 maart:

Gisteren was ik nog van plan om vandaag de Brielse brug een paar keer op en neer te gaan nemen om helling lopen te kunnen oefenen. Ad had een beter idee: langs het Oostvoornse Meer zitten een paar pittige klimmetjes, zei hij. Dat klonk een stuk aanlokkelijker dan wandelen op een kale brug! Omdat er slecht weer voorspeld werd had ik bedacht rond een uur of een te gaan wandelen, want op dat moment zou er wat minder regen zijn. Beetje onhandig van me dat ik helemaal geen rekening had gehouden met de wind! Code oranje vandaag, met windstoten van 9Bft in de kustgebieden, oef. Bleek het hoogtepunt van de storm precies rond het moment te liggen waarop ik wilde gaan wandelen. Na lang wikken en wegen (want ik vind het wel heerlijk om in een straffe bries te lopen!) besloot ik toch maar naar de sportschool te trekken om daar tenminste tweeenhalf uur op de loopband te gaan ploeteren. Doodsaai, maar beter dan niets doen. 

 

Bij de sportschool aangekomen bleek dat op de bonnefooi langskomen om zomaar even een keer te komen sporten 'not done' was. 'Dat is niet ons beleid', wist het meisje achter de kassa me te vertellen. Mijn overredingskracht haalde niets uit... ze was aardig, maar onvermurwbaar. Behoorlijk met de pest in keerde ik huiswaarts. Ik voelde me boos, in eerste instantie, later ook teleurgesteld. Wat een gekke gevoelens! Dit ben ik helemaal niet van mijzelf gewend. Hoezo voel ik me zo als ik niet kan sporten? Ben ik nu veslaafd aan endorfines? Thuis bedacht ik dat ik dan toch maar buiten zou gaan lopen, maar nog terwijl ik mijn wandelschoenen aan het aantrekken was, waaide het dak van het konijnenhok. De wind werd allengs harder en harder. Toch maar weer niet naar buiten dan, grmbl!

 

Hangend op de bank, me verbazend over mijn eigen absurde reactie, maar er niets tegen te lijken kunnen doen, bedenk ik bozig dat ik dan maar de trap op en neer ga lopen. Dan doe ik tenminste nog iets. Sportschoenen aan en klimmen. Totaal snel ik 16 keer de trap op en af en tussendoor, wanneer het zwart wordt voor mijn ogen, even een rondje of drie door de woonkamer om op adem te komen totdat dit niet meer helpt. Uitpuffen en soort van voldaan zijn. Waarom push ik mijzelf zo? Ad maakt zich zorgen over mijn knieen met al dat traplopen, maar daar heb ik helemaal geen last van.

 

Om een uur of drie neemt de wind wat af. Ik trek mijn wandelschoenen en compressiekousen weer aan en rijd toch naar de noordkant van het Oostvoornse Meer. Ik zie wel wat ik er aan zal treffen en beloof Ad dat ik terug zal komen als het weer te slecht blijkt om te kunnen lopen. Ik voel me eigenwijs, koppig en ben duidelijk niet in mijn normale doen. Een lichte paniek zit er ook wel onder, voel ik. Ik denk dat ik bang ben om niet op tijd voldoende getraind te zijn voor de beklimming van de Mont Ventoux. Wat een druk leg ik mijzelf op zeg, niet echt normaal.

 

Eenmaal op de plaats van bestemming aangekomen schat ik in dat het wandelen wel zal gaan lukken. Het fietspad dat ik wil volgen ligt in de luwte. Ik ben er redelijk beschermd voor het weer. Regenjas aan, regenhoes over mijn rugzakje (kan ik die ook meteen uittesten) en gaan. Ik voel me al snel rustig worden van binnen en niet veel later begint het genieten, zelfs al regent het dat het giet. Mijn goede, maar 24 jaar oude regenjas blijkt niet meer helemaal waterdicht en een regenbroek blijkt ook geen overbodige luxe. Mijn ijskoude, gevoelloze benen doen me besluiten dat ik in plaats van een poncho en gamaschen toch maar een nieuw regenpak ga aanschaffen voor de reis. Droog kunnen blijven wordt ineens heel duidelijk belangrijk.

 

Ik wandel een uur heen en een uur terug. De niet aflatende wind maakt mijn natgeregende benen ijskoud en dat zorgt er weer voor dat ik onderweg echt nodig twee keer moet plassen. Gelukkig heb ik de UIXI bij me. Wat heerlijk om gewoon staand mijn behoefte te kunnen doen, zonder me helemaal uit de natte, maar nog wel soort van warme kleren te hoeven wurmen. Wel met de wind mee plassen natuurlijk, mijn rugzakje strategisch neerleggen en mijn T-shirt uit de weg houden, haha. Een heel nuttige aanschaf!

 

Op de terugweg klaart het wat op en kan ik mijn capuchon afzetten. Af en toe komt de zon even tussen de voortrazende wolken tevoorschijn. Wat mooi is het hier! Ik zie zwanen met hun nekken in de wind leunen op het water. Het meer is zwart en schuimkoppig. Een enkele surfer waagt het de windstoten te trotseren en scheert op zijn plank voorbij. Ik zie af en toe konijnen wegvluchten. En verderop snelt een bunzing over de weg naar het struikgewas. Een bunzing!

Ik ben blij. Twee uur wandelen in de benen, een mooie steen voor mijn vader rijker (die ik ga achterlaten bij het Cruz de Hierro), heerlijk uitgewaaid, zeiknat geregend en weer half opgedroogd ga ik terug naar huis. Ik ben nog net op tijd voor de verse erwtensoep.


Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Nicole (dinsdag, 12 maart 2019 22:41)

    Mooi Inge, hou vol!

  • #2

    Inge (woensdag, 13 maart 2019 08:49)

    Dankjewel Nicole! Ga ik zeker doen :)

  • #3

    Hans S (woensdag, 13 maart 2019 10:34)

    Je ziet het Inge "eigen tempo werkt het best". En af en toe een dipje hoort erbij. Topsporters hebben sosm ook een terugval, waarom jij dus niet. Go on!!!

  • #4

    Inge (woensdag, 13 maart 2019 10:35)

    Je hebt gelijk Hans, al zijn die dipjes wat lastig te verteren :))