· 

Week 11: Een weekje rustig aan...

Zondag 17 maart:

Afgelopen week heb ik het rustig aan gedaan. Ik moest wel. Met al dat wandelen, sporten en toch maar doorduwen begonnen allerlei pezen en oude blessures op te spelen. De stagiaire van mijn fysio zei vorige week al: rust is ook training. En mijn fysiotherapeut zelf vond het ook niet verkeerd als ik eens een weekje 'niets' zou doen. Tenslotte doen topsporters dat ook. Nu wil ik mijzelf absoluut niet vergelijken met een topsporter, maar de pijntjes overal zijn er natuurlijk niet voor niets.

 

Deze week heb ik dus maar één keer fysiofitness gedaan (en daarbij niet eens alle oefeningen, tss), heb ik op donderdagavond geleerd om op Turkse wijze te dansen voor de bruiloft van mijn nicht en haar vriend (ben ik wel weer bij over mijn grens gegaan, ik had er veel teveel lol in! Het was vet gaaf om met mijn dochter aan de hand de zaal door te reidansen) en heb ik maar één echte wandeling gemaakt, samen met Ad. Heerlijk door de duinen bij Rockanje, langs het strand en een stuk door het bos rond Quackjeswater (iets te ruim rond door de gemiste duinopgang). Een fijne wandeling met schitterende wolkenluchten. Eenmaal thuis weer op de bank voelde ik dat er allemaal zand tussen mijn haren zat. Er stond inderdaad ook wel een stevig windje!

 

Ik vond het spijtig dat een zwerm behoedzame scholeksters tegen de wind in de vleugels nam toen ik een foto van ze wilde maken. Ze staan er nu toch ook wel mooi op, zo in volle vlucht, in plaats van op een kluitje aan de waterlijn. Op de terugweg zagen we pas de vele windsurfers bij de Tweede Slag. Gaaf man! Het lijkt mij ook wel heerlijk om me door de wind te laten meevoeren over de golven. Het machtige gevoel van vliegeren op Terschelling en daarbij het rukken van de wind aan het vliegertouw sprongen me meteen weer helder in gedachten.

 

De wandeling was uiteindelijk best zwaar, zo tegen het einde. Bij kilometer tien vonden mijn benen het wel welletjes, al dat geploeter door het zand en al dat klimmen en vooral weer dalen in de duinen. Ik heb even overwogen om op Ad's aanbod in te gaan en met een kop koffie te wachten tot hij de auto had opgehaald, maar dat was tòch mijn eer te na. Bovendien was het nog maar een kleine twee kilometer terug naar de parkeerplaats. Voor zo'n klein stukje ga ik toch niet opgeven? *grijns 

Heel rustig hebben we het laatste stuk afgelegd. De rest van de dag heb ik wel met stijvige benen op de bank weer op energie zitten komen, door mijn eega heel lief in de watten gelegd. 

 

De dag erna was ik erg moe, koortsig en sloom, natúúrlijk. Wanneer leer ik het nu eens om mijn trots en plezier opzij te zetten en met respect naar mijn lijf te luisteren? Ik zou nu toch wel door moeten hebben dat die weerslag altijd komt. Muppet die ik ben.

Krijg ik juist vandaag een mailtje binnen over de 'Secrets of Speed'... Dat drukt me wel weer even met de neus op de feiten. Laat ik het maar eens verstandig gaan aanpakken dan ;)


Reactie schrijven

Commentaren: 0