· 

Week 12: Voorzichtig weer opbouwen...

Dinsdag 19 maart:

Vandaag een rustige wandeling, niet al te ver. Gewoon even boodschappen doen bij de Jumbo, maar dan lopende. Zo kan ik meteen ook wat meer gewicht sjouwen in mijn rugzakje. Ook daar moet ik tenslotte wel zo'n beetje mee gaan beginnen met trainen. Gedurende de komende maanden zoetjesaan opbouwen naar een kilo of tien over steeds langere afstanden. 

Het gaat prima. Behalve de madeliefjes die hier en daar boven het verse, groene gras uitsteken en de prachtig gevlekte bast van de oude platanen langs mijn route is er niet zo veel bijzonders te zien. Ik kom hier te vaak denk ik ;)

 

Ik heb het hele winkelcentrum afgezocht naar Jacobsschelpen en heb ze uiteindelijk toch maar bij de viswinkel besteld. Als ze er zijn, komen ze vrijdag binnen. Ik weet nog steeds niet zeker of ik er een rood kruis (zwaard) op zal gaan schilderen, voordat ik er gaatjes in ga boren, waarmee ik hem aan mijn rugzak kan hangen. Het kruis staat symbool voor het zwaard dat Sint Jacobus de Meerdere heeft gebruikt om 'Moren te doden'. Niet bepaald iets waar ik me comfortabel bij voel of achter kan staan. Ik vraag me af hoe anderen daar tegenaan kijken.

 

Dit staat erover op Wikipedia:

Volgens de overlevering leverde koning Ramiro I van Asturië in 844 een veldslag tegen de Moren (de vermoedelijk mythische slag bij Clavijo), waarbij zijn leger onverwacht hulp kreeg van een geheimzinnige ruiter die de Moren doodde, zodat de slag gewonnen werd. Het lag voor de hand dat de ruiter niemand anders was dan Sint-Jakobus (Santiago), die sindsdien in Spanje dan ook de titel Matamoros (Morendoder) draagt.


Donderdag 21 maart:

Door de zachte miezer wandelen voelt altijd zo lekker! Fijne druppeltjes op mijn gezicht, die mijn huid heerlijk koel houden, zonder dat ik er echt nat van word. Het voelt vandaag als herfst en lente tegelijk en misschien wel juist door dat gevoel zie ik allerlei contrasten in de natuur. Paddenstoelen, dorre bladeren, afgewaaide takken, maar ook dichtgevouwen bloemetjes tegen de koude, vers ontluikend groen aan de bomen en overal katjes, in alle soorten en maten. Ik geniet weer eens met volle teugen!

 

Ik wandel een van mijn oude routes, omdat ik daar weet wat ik kan verwachten en hoe lang het ongeveer zal duren voor ik weer thuis ben. Waar eerder zo veel opengebroken mosselschelpen lagen is nu niets meer te bekennen. Wel zie ik ontzettend veel hondenkak langs het pad. Het is duidelijk nog geen tijd voor de vliegen die die drollen binnen de kortste keren zouden hebben opgeruimd. Maar waar zijn al die schelpen gebleven? 


Vrijdag 22 maart:

Ik ben eens even gaan tellen. Het totaal aantal kilometers dat ik vanaf 9 maart vorig jaar heb afgelegd, specifiek voor mijn training, is: 536,5 km. Dat zijn dik vijfhonderd kilometers extra in één jaar tijd; kilometers die ik anders niet had gelopen! Vanaf december is duidelijk te zien dat ik met mijn inspanningen de stroomversnelling ingegaan ben. Helemaal niet zo raar dus dat ik last van overbelasting begin te krijgen, tsk tsk. Ik dacht toen dat ik maar niet vooruit ging en dat blijkt helemaal niet waar te zijn, kijk maar naar het grafiekje. Daar zie je overigens ook duidelijk dat ik een jaar geleden dezelfde fout heb gemaakt: veel te snel opbouwen en vervolgens crashen. Dat wil ik nu niet weer laten gebeuren! 

 

Ik denk dat ik vanaf komend weekend mijn wandelingen eens wat beter ga bijhouden en de gegevens ervan hier ga delen. Dat geeft ook mij een mooi beeld van mijn vorderingen, waardoor ik misschien niet zo snel in paniek schiet door angstige gedachten over het wel of niet zullen kunnen bereiken van de top van de Mont Ventoux en het kunnen afleggen van de héle afstand naar Santiago. Op deze manier zal ik hopelijk wat realistischer mijn verwachtingen voor mijzelf kunnen managen, haha ;)


Zaterdag 23 maart:

Afstand: 10,79 km

Gemiddeld tempo: 13:37 min/km

Hoogteverschil: 16 m

 

Omdat het deze week best redelijk ging met wandelen en mijn klachten in ieder geval niet erger zijn geworden, ben ik in eerste instantie van plan de Meidoornroute bij Rockanje te gaan wandelen vandaag. Ik wil opnieuw wat hoogtemeters gaan maken met door de duinen struinen. Voordat ik echter wat al te enthousiast van start kan gaan, lijkt het me verstandig eerst mijn lichaam eens heel goed te raadplegen. Wat zeggen mijn benen? Wat vindt mijn energie van deze route? 

 

Mijn lijf is het niet met mijn gedrevenheid eens. 'Rustig jij', zegt het. 'Je loopt weer te hard van stapel.'

Oké, oké. Zucht. Goed dan. Zo een andere route gepland, hoor.

Op Route.nl vind ik een aantrekkelijke wandeling die door Nieuwland en Oudenhoorn gaat. Een mooi, niet te lang en belangrijker nog, vlak alternatief.

Het blijkt een heel prettige, afwisselende wandeling te zijn. Ik kom echt van alles tegen: winkelcentrum (meteen mijn Jacobsschelpen opgehaald), woonwijk, park, polder, bos, dijk, water, vesting, cafeetje, oude stadskern, haven... plavuizen, trottoir, straatstenen, asfalt, betonraster, onverharde weg, grasland, schelpenpad, bospad, modder, fietspad... en dat allemaal binnen elf kilometer, echt gaaf.

 

De bomen beginnen in bloei te komen, prachtig om te zien. De beesten hebben de lente in hun koppetjes en zijn minder voorzichtig dan anders, nieuwsgierig naar me zelfs. Ik spot een ekster die gezellig op de rug van een geitje wat vlootjes zit te pikken en er echt nèt vandoor gaat voordat ik mijn foto heb kunnen nemen. Een zwanenkoppel waggelt een stukje met me mee, behoedzaam. Ze lijken iets van me te willen, maar ik begrijp niet goed wat dat dan kan zijn. Machtig grote vogels.

De mensen voelen ook duidelijk de lente komen en lachen meer. Ik kom veel bekenden tegen vandaag, zelfs op plekken waar ik nog nooit geweest ben en ze ook niet zou verwachten. Leuk!

De toetsen herfst en winter van eerder deze week zijn er nog wel, maar minder opvallend aanwezig.

 

Ik pauzeer langer dan gebruikelijk, eet meer, drink meer, gun mijn voeten rust wanneer ze pijn gaan doen of verkrampen. Ik moet zeggen dat dat toch een stuk relaxter wandelt (en verrassend genoeg gemiddeld ook sneller). Onderweg neem ik een kopje groene thee met suiker bij een cafeetje in de haven. Het is duidelijk dat ik geen regulier publiek ben hier, het zit er vol met jonge mensen. Ze hebben belangstelling voor me, dat verbaast me een beetje. Of ik aan het wandelen ben, hoe ver ik al gelopen heb en hoe ver ik nog moet. Bewondering (wat gek, het is maar tien, elf kilometer). Ik voel me er een beetje ongemakkelijk onder, maar vind het ook bijzonder, dit spontane contact en realiseer me meteen dat ik hieraan zal moeten gaan wennen. Op de Camino gebeurt namelijk niet anders ;)


Reactie schrijven

Commentaren: 0