· 

Week 16: Van 't Appeltje tot de Duivelsberg

Maandag 15 april:

Afstand: 2,43 km

Gemiddeld tempo: 17:21 min/km

Hoogteverschil: 16 m

 

Een heerlijke middag in het Lievensbergbos bij Bergen op Zoom!

Ik ben peettante van de jongste dochter van een van mijn Vlaamse vriendinnen uit de tijd dat ik nog in België woonde. Omdat we ver bij elkaar vandaan leven, zien we elkaar meestal halverwege, zoals vandaag bij de speeltuin en het restaurant van 't Appeltje. Heel gezellig daar, goed te eten en eigenlijk altijd druk genoeg voor Saana om er met andere kinderen in de speeltuin te spelen en de dieren in de aangrenzende kinderboerderij te bekijken.

 

Vandaag heeft ze haar fiets meegenomen, zodat ze in het bos los kan leren fietsen. Wat een feest. Natuurlijk rijdt ze vrijwel meteen van ons weg!

Met telkens een duwtje om op gang te komen heeft ze meteen zomaar tweeënhalve kilometer gefietst, de kleine doorzetter. Griet en ik wandelen rustig met haar mee. Zelfs door los zand op het pad raakt Saana niet ontmoedigd en tegen het einde kan ze zowaar zonder onze hulp op gang komen. Nu nog leren remmen en ze mag op haar eigen fiets mee naar school ;)

 

Wat mijn eigen training betreft... ik vind het eerlijk gezegd wel prettig het even rustig aan te doen na de inspanning van afgelopen weekend en besluit dit wandelingetje gewoon maar als trainingsdag te gebruiken. Lekker relaxed.


Donderdag 18 april:

Afstand: 3,73 km

Gemiddeld tempo: 12:57 min/km

Hoogteverschil: 6 m

 

Met Helen op de fiets naar de vesting om daar een mooi rondje over de wallen te wandelen, terwijl de zon steeds lager zakt en prachtig strijklicht produceert. Ik had voor vertrek nog snel even gecheckt hoe laat de zon precies onder zou gaan, want zonder verlichting of goed zichtbaar te zijn in het donker lopen is iets dat we natuurlijk beter niet kunnen doen. Zoveel kunstmatig licht is er niet daar, volgens mij. Ik was verbaasd dat de zonsondergang pas om kwart voor negen is. Wat gaat het lengen der dagen snel! En zomertijd zit er natuurlijk ook nog voor iets tussen.

 

Het is gezellig als altijd. Aan gespreksstof geen gebrek. Ik heb er zelfs helemaal niet aan gedacht foto's te maken! Jammer wel, want de lentegroene en lichtoranje blaadjes aan de bomen kleuren de natuur steeds mooier.

We hebben een lekker tempo. Voor ik er erg in heb zijn we al rond en kunnen we weer op de fiets terug naar huis. Onderweg nog wel even gestopt voor een kopje koffie bij de ijssalon. Hebben we wel verdiend!


Zaterdag 20 april:

Afstand: 15,21 km

Gemiddeld tempo: 16:38 min/km

Hoogteverschil: 391 m

 

Na een paar dagen in spanning zitten en gisteren alvast naar Nijmegen rijden om een vroege, koele start mogelijk te maken, gaan Esther en ik vandaag samen de N70 wandelen. Volgens de routekaart 16 kilometer flink stijgen en dalen over 8 'bergen'. De steilste is de Duivelsberg met een hellingspercentage van 12,1 procent over 454 meter. Yaiks! Ik weet niet of ik er wel klaar voor ben. Ik heb natuurlijk al behoorlijk wat getraind, maar al te veel hoogtemeters zaten daar (nog) niet bij... Ga ik het halen? Zal het niet te warm zijn voor me? Zal ik niet te langzaam gaan en het daarmee Esther lastig maken?

 

De zenuwen zorgen er niet voor dat ik goed ben voorbereid, tss. Ik ben vergeten mijn telefoon goed op te laden. En ik ben vergeten mijn Dobber koelsjaal een half uur voor vertrek in koud water te leggen, zodat die zich kan volzuigen en me onderweg koel kan houden. Muppet! Gelukkig kunnen we ook gebruik maken van Esther's telefoon voor de route. En hoewel die eigenlijk heel goed  is aangegeven met groengeverfde paaltjes en hier en daar een witte pijl, is het af en toe kunnen controleren of we wel op het juiste pad zitten heel wenselijk. We bedenken dat we mijn koelsjaal tijdens de lunch vast wel in de juiste staat kunnen krijgen en dat blijkt inderdaad het geval te zijn. Gelukkig maar, want ik heb hem echt nodig: het wordt 25°C vandaag!

 

De route is wonderschoon. Wat een prachtig landschap! En wat jammer dat het zo moeilijk is om diepte en hoogte goed op de foto te krijgen. We proberen het een paar keer, maar het levert vrijwel alleen platte plaatjes op. 

Na een kilometer of zeven, acht slaat zwakte toe. Vrijwel alle kracht vloeit uit mijn spieren. Mijn benen voelen aan als wiebelende zwabbers. Traptreden kom ik op met grote moeite en dankzij bijgezette armkracht. In eerste instantie snap ik niet wat er ineens met me aan de hand is. Het ging heel lekker, mijn conditie leek prima en nu dit? Dan herinner ik me hetzelfde gevoel van toen in de bloedhitte van de metrostations in New York. Ik realiseer me wat er aan de hand is: hittestress, heel gewoon voor veel MS-patienten.

 

Esther zoekt het dichtstbijzijnde restaurant op dat goed te bereiken lijkt en daar wandelen we naartoe. Kunnen we er meteen onze lunch gebruiken. Ik kan mijn koelsjaal in een bak water leggen -lief dat dat mocht- en voor de allereerste keer gaan gebruiken. Heel grappig hoe zo'n klein beetje droge korreltjes kan veranderen in een in stof gehulde gelworst. Maar... het werkt als een tierelier!

Na een flink uur pauze en een lekkere lunch (gelukkig hadden we er frites bij besteld, anders was het te weinig geweest) was ik voldoende afgekoeld om de rest van de tocht te aanvaarden. We speelden eerder allebei met de gedachte op te geven, maar daar hebben we niet aan toegegeven. Bikkels hè ;)

 

De tweede helft leek de route wat gemakkelijker, het landschap wat glooiender. Bij de laatste berg voor het einde raakte ik uiteindelijk toch nog zo achter mijn adem dat ik een paar keer even op verhaal moest komen. Erna kreeg ik opnieuw een gevalletje hittestress, maar minder hevig dan de eerste keer. Gewoon doorlopen ging nog wel. Deze wandeling was dus precies lang genoeg voor nu!

Uiteindelijk ben ik heel tevreden. Al met al was het behoorlijk pittig, maar we hebben de hele route gelopen en hebben flink wat hoogtemeters op de conto staan. Klimmen bij hellingspercentages die goed vergelijkbaar zijn met die van de Mont Ventoux, dat geeft een goed gevoel!

 

Na vandaag heb ik er eindelijk ook zelf vertrouwen in dat het me 10 juni zal gaan lukken die monsterberg te beklimmen. Van onze N70-wandeling heb ik heel wat opgestoken voor dan. Het belangrijkste: mezelf goed koel houden, ruim voldoende drinken (en eten!) en een tempo aanhouden dat te langzaam lijkt, zodat ik niet te snel zal gaan en iedere keer buiten adem raak. Bij de Mont Ventoux is er namelijk geen dalen en dus ook geen op adem komen bij!


Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Hans S (woensdag, 24 april 2019 10:18)

    Wat een geweldig verhaal weer. Heb er opnieuw van genoten.
    Op elke tocht leer je weer bij van hittestress tot IK KAN HET.

  • #2

    Esther (woensdag, 24 april 2019 22:13)

    Wat was het een fijne wandeling ondanks hittestress en zo. Die berg gaat je wel lukken!

  • #3

    Je tante (dinsdag, 30 april 2019 19:05)

    Je hebt een hoop opgestoken van hoe en niet. En ook ik kan het. Het lukt me.


    Lieve Inge. Ik loop mee.
    In de Kop.�