· 

Week 18: Groentjes halen en Ugcheler Markepad

Maandag 29 april:

 

Afstand: 3,92 km

Gemiddeld tempo: 12:14 min/km

Hoogteverschil: 3 m

 

Vandaag kom ik alweer de zwaan tegen bij mijn rondje in de buurt. Ik ben deze keer iets dapperder en maak nu tenminste een degelijke foto van deze prachtige vogel. Het beest kwispelde! Zou dat hetzelfde betekenen als bij honden? Zou ik hem uiteindelijk zo dichtbij durven laten komen dat ik hem misschien zelfs wel kan aanhalen?

 

Het weer is fris, maar lekker zonnig. Wanneer ik over het wandelpad langs de Mandelalaan loop en geniet van de vele spelende honden die hier worden uitgelaten, valt het me op dat er al zoveel zomerbloemen bloeien. Het lijkt wel alsof dat ieder jaar vroeger gebeurt. Het zijn vooral de glanzend gele boterbloemen die me opvallen en me doen denken aan de dikke bossen wilde bloemen die we voor onze moeder plukten in de zomer. Bossen die je met twee handen moest vasthouden en die dagenlang op de salontafel mochten blijven staan pronken.

 

Mijn linkervoet doet nog pijn van de lange wandeling van gisteren en bij de ronde van vandaag wordt me duidelijk dat het niet echt beter lijkt te worden. Dit duurt nu al een week of twee. Ik begin me er een beetje zorgen over te maken. Normaal genees ik sneller. Misschien had ik toch eerst een rustdag in moeten lassen in plaats van me strak aan mijn schema te houden?


Vrijdag 3 mei:

 

Afstand: 6,94 km

Gemiddeld tempo: 13:48 min/km

Hoogteverschil: 11 m

 

Woensdag heb ik mijn wandeling overgeslagen. De MS speelt op, helaas pindakaas. Ik voel me bij vlagen misselijk, ben erg moe en heb nauwelijks gevoel in de huid van mijn torso en de helft van mijn benen. Gelukkig is mijn balans nog wel in orde en aangezien de symptomen in de loop van de week niet echt door lijken te zetten, trek ik er nu lekker wel op uit. Ik ga mijn bestelling biologische groenten van De Groene Waal vandaag al lopende ophalen, maar maak het mijzelf wel gemakkelijk door de eerste helft van de route met de auto af te leggen. 

 

Het is heerlijk lopen door de polder! Volgens mij liggen de landerijen hier er al heel lang. De wegen zijn niet strak, maar praktisch en lopen hier en daar met dijkjes en waterwegen mee. Ik blijf een poosje staan kijken naar een zwartwitte vogel die allerlei capriolen uithaalt in de lucht en zich telkens als een roofvogel naar het weiland onder zich laat vallen. Ineens zijn het er drie die al flapperend met hun vleugels om elkaar heen duikelen en tollen. Hun roep klinkt alsof ze partyfluitjes hebben ingeslikt. Dan vliegen ze ineens weg en voegt een vierde zich verderop bij het groepje. Ik heb geen idee wat dit voor vogels zijn en zoek het meteen op wanneer ik weer thuis ben: kieviten die 'over de wiek' gaan. Mooi man!

 

Even verderop staat een groepje jonge koeien in de wei, pinken denk ik. Een ervan, een prachtige bruine, is nieuwsgierig naar me. Ze ziet me al van ver aankomen, komt dichterbij en loopt met me mee langs het prikkeldraad. Ik ga aan het hek staan en ja hoor, daar komt de schoonheid. Ze neemt meteen de hele kudde met zich mee. Wat ben ik eigenlijk een gek mens dat ik daar zo blij van word, grinnik. Jammer genoeg durven ze niet zó dichtbij te komen dat ik ze kan aaien, maar een mooie foto levert het me wel op.

 

Mijn linkervoet speelt flink op, ondanks de extra rustdagen. Ik ben blij dat ik de tuinderij van Liesbeth dichterbij zie komen en hoop dat ze even tijd heeft voor een praatje. Dan kan ik mijn voet wat laten rusten en misschien meteen even naar het toilet. Eenmaal binnen het hek wijst haar hond me waar ik vandaag moet zijn. Achteraan op het land is ze bezig met de akker klaarmaken voor prei, ik krijg er meteen zin in. Haar groenten zijn heerlijk van smaak, supervers en lekker knapperig. Ze blijven ook nog eens heel lang vers, veel langer dan de groenten die je in de winkel koopt! Ook de biologische eitjes die Liesbeth verkoopt zijn heel smakelijk.

 

We drinken samen een kopje thee. Het is ongedwongen gezellig en we komen erachter dat we allebei van wat bizarre films houden. Met een rugzak en twee tassen vol knisperend verse groenten en een drietal tips voor films die ik nog niet gezien heb, ga ik weer op pad. Gelukkig is het nog maar anderhalve kilometer naar de auto, pff.


Zaterdag 4 mei:

 

Afstand: 9,97 km

Gemiddeld tempo: 13:30 min/km

Hoogteverschil: 89 m

 

Ad heeft vandaag afgesproken om met zijn vriend en fietsmaatje Richard in en rond Apeldoorn te gaan trainen. Yvonne heeft er wel zin in om met mij mee te gaan wandelen, heel fijn! We kunnen kiezen uit drie routes en gaan voor het Ugcheler Markepad, een klompenpad. Het blijkt een mooie wandeling door bos- en heidegebied te zijn, die vrijwel alleen maar over onverharde paden voert. Het loopt prettig, zelfs al speelt mijn pootje op en lijkt het nog weer erger te zijn dan gisteren.

 

De weersvoorspelling voor vandaag is niet al te best en dat merken we. We zijn nog maar net op pad of krijgen al een fikse hagelbui over ons heen. De steentjes snijden scherp in ons gezicht. Het is meteen koud, 4 graden maar. Handen in de zakken, hoofd gebogen tegen de wind in en lopen maar. Voor de rest van de route valt het heel goed mee, we boffen. We krijgen af en toe een drupje en af en toe wat zon, helemaal prima. Tijdens onze lunch in het enige restaurantje langs de route hagelt het ook, maar dan zitten wij heerlijk warm binnen te genieten van onze koffie en thee, een uitsmijter en de vriendelijke, attente bediening.

 

We kletsen heel wat af tijdens onze wandeling, maar we hebben elkaar dan ook al een tijd niet gezien. Gespreksstof genoeg. En de natuur hier is prachtig! Als de zon even schijnt lichten de jonge bladeren prachtig groen op en maken het bos betoverend mooi. Ik houd van de lente, van al het leven dat blij is met ieder straaltje zon en moedig begint aan een nieuw jaar, nog voordat alle koude van de wintermaanden goed en wel achter de rug is. 

 

We verkorten de route een klein stukje om rond dezelfde tijd als Ad en Richard weer thuis te kunnen zijn. Dat scheelt maar anderhalve kilometer, maar is precies genoeg. Naast een van de laatste wegen waarover we lopen staat een beregeninstallatie over het wandelpad te sproeien. We rennen onder de spetters door, zien regenbogen en worden natter dan we verwacht hadden. Gelukkig kan de wasmachine slootwater wel aan. Tegen de tijd dat we terug zijn bij de auto, zijn we alweer opgedroogd.

 

Achteraf ben ik erg blij dat we die anderhalve kilometer minder hebben gelopen. 'My foot is killing me' en ik begin me nu toch echt zorgen te maken, voel me zelfs een beetje paniekerig over de nabije toekomst. In mijn hoofd MOET ik op 10 juni de Mont Ventoux op en graag wel helemaal op eigen houtje, van onderaan de berg tot bovenop de top. Ik praat er met Ad over en voel me wat beter. Ik beloof hem naar de dokter te gaan komende week, dat lijkt de verstandigste optie voor nu.

 

Dinsdag 7 mei:

Update: de huisarts verwijst me door naar een orthopedisch chirurg, bij wie ik gelukkig al binnen een week terecht kan. Eerst wordt er een röntgenfoto van mijn voet gemaakt, erna volgt het verdict. Er zijn verschillende oorzaken te bedenken: een stressfractuur, een ontstoken zenuw, scheefstaande of geirriteerde botjes. In ieder geval lijkt het veroorzaakt door overbelasting. Dus: aanstaande maandag uitsluitsel. In de tussentijd niet helemaal stilzitten, adviseert de dok. Na enig overleg komen we samen uit op twee keer 5 kilometer wandelen de komende week. Met een beetje geluk doet de rust me goed.


Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Cootje (donderdag, 09 mei 2019 07:54)

    Lieve Inge,
    Moeten - willen - kunnen....

    Je schrijft en fotografeert zo mooi, ik geniet er enorm van om met je mee te lezen en kijken.
    Sterkte met het herstel.
    X Cootje

  • #2

    Hans S. (donderdag, 09 mei 2019 08:37)

    Poeh hé. Hard werken en er pijntjes e.d
    van overhouden. Hopelijk goed bericht maandag. Zal zaterdag me goed laten informeren om jou aan te top te lunnen krijgen. Zie je volgende week.

  • #3

    Truus (donderdag, 09 mei 2019 16:39)

    Sterkte meisje. Komt hopelijk goed