· 

Week 20 & 21: Pas op de plaats en 'fingers crossed'!

Week 20:

 

Deze week heb ik het behoorlijk lastig gehad met mijzelf, man man man. Maandag maakte de orthopedisch chirurg me duidelijk wat eraan schort met mijn voet en dat lijkt niet zomaar een simpel probleempje dat in een handomdraai op te lossen valt. Uit de röntgenfoto werd gelukkig wel duidelijk dat er hoogstwaarschijnlijk niets gebroken is en dat lucht op.

 

Wat er wel aan de hand is blijkt een meervoudig probleem:

* de kopjes van mijn middenvoetsbeentjes zijn flink geïrriteerd geraakt doordat mijn voorvoet blijkbaar een beetje doorgezakt is (overpronatie). Hierdoor is de drukverdeling niet optimaal bij het lopen;

* door de knobbel aan mijn voet (hallux valgus) komt de teen ernaast in de verdrukking, waardoor het gewricht van het onderste teenkootje geïrriteerd is geraakt en er een verharde drukplek is ontstaan op de huid (te vergelijken met een schrijfknobbel). Hierdoor komt er steeds minder ruimte voor die arme teen en komt het gewricht pijnlijk in opstand;

* en dan mijn hoofdklachten... die wijzen op een morton neuroom, oftewel een beknelde zenuw tussen de middenvoetsbeentjes in de voorvoet. Deze voetzenuw zwelt op, waarschijnlijk door verdrukking en door belasting van het vele lopen, en raakt steeds beknelder, met vanzelfsprekend steeds heviger pijnklachten tot gevolg.

 

Voor de overpronatie krijg ik inlays (inlegzooltjes), die ik gelukkig meteen dinsdag al kon laten aanmeten en die nog net voordat we naar Frankrijk gaan klaar zullen zijn. Daar heb ik gelukkig nog een dikke week de tijd om ze in te lopen. De instrumentmaker adviseerde me ook om een siliconen kousje te gebruiken voor mijn tweede teen. Dat helpt met een betere verdeling van de druk en ontziet daardoor het gewricht.

Om te kijken hoe het er precies voor staat met mijn voetzenuw, zal ik nog een MRI krijgen. Aan de hand daarvan kan de orhtopeed een behandplan opstellen: een spuit corticosteroïden erin of een operatie om de zenuw te verwijderen. Helaas (of juist gelukkig, voor als het een operatie zou worden) kan de MRI pas na onze vakantie en inspanningen op de Mont Ventoux gedaan worden.

 

Wat heel fijn is, is dat er niets kapot is en dat ik gewoon mag doorlopen. Ik moet hierbij van de dok wel goed rekening houden met de pijn. Dus... heb ik deze week niet gewandeld, echt gewoon helemaal niet. Afgezien van de normale dagelijkse beweging heb ik mijn voet de broodnodige rust gegeven, zodat de geïrriteerde botkopjes zich konden herstellen. Daarnaast heb ik deze week wel gewoon twee keer een dik uur gesport, zij het in iets aangepaste vorm. De pijn is langzaam weggetrokken en zolang ik mijn voet niet belast, voel ik eigenlijk niets meer.

 

Maar wat een opgave om mezelf te dwingen niet te trainen! Ik heb het er echt onzettend moeilijk mee, ben zo bang dat ik de Mont Ventoux nu niet meer op kan komen. Visoenen van een hinkende Inge, een Inge op krukken, kruipend, in een rolstoel, van alles passeert mijn geestesoog... Wat wil ik ontzettend graag boven komen en dat doel bereiken. Ik heb er meer dan een jaar voor getraind! En nu lijkt het erop dat het niet langer mogelijk is. Ik slaap slecht, heb het gevoel dat ik continu een paniekerige wanhoop onder de duim probeer te houden. Regelmatig springen de tranen in mijn ogen.

 

En ondertussen kijk ik van op een afstandje verbaasd naar mijzelf: wat gebeurt hier? Deze reactie... ik ken dit niet van mijzelf. Hoe kom ik hierdoorheen? Erover praten met de mensen die me lief en dierbaar zijn helpt, alsof er een ventieltje opengaat en er iets van de inwendige druk weg kan lekken. Maar de druk bouwt al snel vanzelf weer op. Er alleen maar over praten is niet voldoende. Ik zal er in mijn uppie mee aan de slag moeten. Mijn eigen gedachten en gevoelens onderzoeken, mezelf observeren en evalueren. Erkennen dat ik in een soort rouwproces zit en mezelf helpen er weer nuchter en realistisch naar te kijken. Geen voorbarige conclusies trekken, mezelf de tijd geven.


Week 21:

Maandag 20 mei:

Afstand: 2,1 km

Hoogteverschil: 7 m

Gemiddeld tempo: 13:39 min/km

 

Woensdag 22 mei:

Afstand: 1,74 km

Hoogteverschil: 4 m

Gemiddeld tempo: 12:38 min/km

 

Het gaat nu gelukkig weer wat beter met het koppetje. En het lijkt langzaam maar zeker ook wat beter te gaan met de beknelde zenuw. Veel te langzaam naar mijn zin natuurlijk, maar me inhouden begint aardig te lukken.

 

Aan het begin van de week ben ik erg druk geweest met nadenken, advies inwinnen, relativeren, gedegen plannen maken. Heel goed bezig, dacht ik, maar ik kreeg steeds meer last van hoofdpijn, pijn in mijn rug en een stijve nek. De stress van vorige week bouwde gewoon verder op, mijn bloeddruk voelde ik stijgen, de MS en de Hashimoto vlamden op, net als alle oude blessures. Mijn rusthartslag -die vorige week juist vijf punten gedaald was door het rusten- steeg naar oude hoogten, de bekende tekenen van atriumfibrilleren lieten ineens weer van zich horen. Kortom: niet goed bezig Inge! Echt gewoon helemaal niet.

 

Een paar dagen terug viel me eindelijk in dat realistisch zijn en relativeren misschien goed lijkt, maar me alleen maar helpt om mijn gevoel te onderdrukken. En daar is maar een oplossing voor: mediteren!

Het mediteren lucht me meteen op. Ik voel mijn bloeddruk iedere dag een stukje dalen. Mijn rusthartslag is sinds vandaag weer normaal laag (55 slagen/min). De pijn in mijn hoofd en rug zijn zo goed als weg en mijn nek is alleen nog wat stijvig. Mijn hart klopt weer normaal. De oude blessures murmelen nog wat in de achtergrond. Ik voel me veel rustiger, opgewekter. De drang om koste wat het kost te trainen is foetsie.

De MS en Hashimoto-symptomen zullen nog wel even aanhouden, dat duurt namelijk altijd een paar weken. Waarschijnlijk is de rust ook wat dat betreft helemaal weergekeerd als het moment van de beklimming daar is. En even over die beklimming: ik zal doen wat ik kan, wat mijn lijf aankan, en heb besloten er vrede mee te hebben wanneer ik halverwege ergens moet opgeven. 'With no regrets'.

 

Mijn testwandeling van maandag ging eigenlijk best goed (puur genot om mijn voeten weer in mijn wandelschoenen te schuiven). Het was maar twee kilometer, maar toch. Mijn tenen werden pas na een halve kilometer doof, na nog eens een halve kilometer voelde ik de zenuwpijn opkomen en pas bij de laatste paar honderd meter van de wandeling voelde ik de gevreesde vurigheid en steken. 

Jory (de lieve, supersportieve en enthousiaste fysiofitness-stagiaire) had me de tip gegeven een paar dagen voor de beklimming van de Ventoux te beginnen met het slikken van paracetamol om een spiegel op te bouwen, zodat ik op 10 juni zo min mogelijk last zal hebben van pijn bij het lopen. Alle beetjes helpen. Samen met de relatief goede wandeling van maandag gaf me dit vertrouwen. Vertrouwen dat het misschien toch nog wel in orde zal komen.

 

Woensdag dus meteen nog een testwandelingetje gemaakt. En wat een teleurstelling was dat. Met het wandelen van maandag en het sporten op dinsdag had ik natuurlijk veel te weinig rust gehouden. Bij de eerste stappen was het al duidelijk: geen vooruitgang, maar achteruitgang! Ik kon wel janken. Moet ik nu mijn Camino ook op mijn buik gaan schrijven en mijn mooie nieuwe rugzak aan de wilgen hangen?

Ik ben toch doorgelopen om te kijken hoe de pijn zich verder zou ontwikkelen. Helaas... lopen blijft pijnlijk, stilstaan geeft verlichting. Pff! Ik was blij dat ik weer thuis was, al heb ik er wel het beste van gemaakt en toch genoten van het buiten zijn.

 

Op het stuk gras waar normaal wat kippen lopen was flinke gezinsuitbreiding geweest: de jonge kipjes kwamen enthousiast naar het hek gerend toen ik er even stilstond voor wat verlichting. Een paar probeerden zich door het gaas te wurmen om dichterbij mij te komen. Wat een schatjes. Ze waren heel tam en totaal niet bang voor mij of mijn handen. Duidelijk nog niet opgevoed, haha.

Een stukje verder fladderde een zwartrode vlinder vlak voor me omhoog van het pad. Een prachtig insect met een heel mooie, duidelijke tekening. De foto hierboven is niet van mijzelf, ik was te druk met bewonderen. Thuis natuurlijk wel even opgezocht wat voor vlinder dit is... blijkt het een Sint Jacobsvlinder te zijn. Je zou er bijgelovig van worden! Ik hoop dat ik het kan opvatten als teken dat het met mijn plannen voor Santiago de Compostela ook wel in orde zal komen ;)


Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Greet (zondag, 26 mei 2019 15:38)

    Goed bezig Inge blij te zien dat je eindelijk rust in je lijf krijgt en dat je kan accepteren dat je misschien niet de eindstreep haalt ik ben nu al trots op je veel succes met alles

  • #2

    Hans S (zondag, 26 mei 2019 15:52)

    Wat een verhaal. Je beschrijft het zo plastisch dat ik je pijn en je verwarring bijna kan voelen. Ik sta op M3 en wil je heel graag voorbij zien komen op weg naar de top.

  • #3

    Madelon (maandag, 27 mei 2019 11:16)

    Bedankt voor de update Inge. Mijn samenvatting is dat je zit tussen vrees en hoop... blijf hopen meid. Ik begrijp (beetje) hoe je zit en 't gevecht tussen lijf en hoofd is een pittige maar je wordt er sterk van... Ik hoop zeer zeker met je mee!

  • #4

    Richard Maag (maandag, 27 mei 2019 16:47)

    Inge, Als ik je indringende verhaal zo lees, moest ik gelijk aan een enorme tegelwijsheid denken. Iets met een eerste stap. Ik vond een mooiere en zeker van toepassing op de kale berg. Je hoeft niet de hele trap te zien, gewoon de eerste tree opstappen. En voor de rest, niets moet!