· 

Week 23: Zwemmen, op verkenning en startbewijs ophalen

Met uitzicht op de Mont Ventoux!
Met uitzicht op de Mont Ventoux!

Woensdag, donderdag en zaterdag:

 

Totale afstand: 2324 meter

Gemiddeld tempo: 4:38 min/100m

Hoogteverschil: 0 m

 

Begin deze week zijn we naar onze bestemming vlakbij Bedoin gereden, waar we zo'n tien dagen zullen doorbrengen in voorbereiding op Klimmen tegen MS, maar ook om er daar heerlijk relaxed weer uit te kunnen rusten van onze giga inspanning op maandag 10 juni. We hebben een eigen appartementje op een biologische olijfboerderij, voorzien van alle luxe en vooral ook van een heerlijk zoutwaterzwembad. Net als vorig jaar heb ik daar natuurlijk gretig gebruik van gemaakt! De eigenaresse, haar dochter en het personeel zijn helemaal blij dat we er weer zijn en willen ons met van alles helpen. Zo fijn!

 

Omdat we verstandig zijn, mogen we deze week niet echt trainen, alleen de spieren wat op spanning houden. Daarnaast is het handig wanneer ik mijn voet zoveel mogelijk rust geef, zodat die 21 kilometer klimmen straks zo min mogelijk pijn zal gaan doen. En wat kan ik dan beter doen dan baantjes trekken? Geen enkele belasting voor de voet, maar prima voor alle spieren (jup, ik mis mijn krachttraing) en nog heerlijk tegen te warmte hier in de Provence ook!

 

Het is fijn om de tijd te hebben om te acclimatiseren. Nu, zo tegen het einde van de week, lukt het me goed om met de warmte overweg te kunnen. Dat zal een groot voordeel opleveren bovenop de berg. Bovendien ben ik een flink stuk bruiner geworden, wat zonnebrandcreme misschien wel overbodig zal maken (zou heel fijn zijn, want ik heb er zo'n hekel aan om mijn porieen dicht te smeren). Het rust houden, oftewel plat op mijn gat zitten en uit mijn neus eten (niet echt hoor, niet echt), valt me behoorlijk lastig.

 

Ik realiseer me eigenlijk nu pas hoe vaak ik op een dag even in beweging kom. Lastig om mezelf tegen te houden, al went het na verloop van tijd wel. Het gekke is dat het zo tegennatuurlijk voelt. Mijn lijf wil gewoonweg bewegen na al die wandel-, conditie- en krachttraining van het afgelopen jaar. En mentaal gezien zit ik nog met die drang mijn conditie alsmaar verder op te voeren. Stilzitten voelt sterk als onmiddellijke achteruitgang, maar dat blijkt helemaal niet waar te zijn. Mijn rusthartslag is lager dan ooit en de Fitbit app, die keurig aan de hand van een aantal verschillende waarden mijn conditie bijhoudt, vindt mijn lichamelijke toestand prima. Ik ga helemaal niet achteruit! Wonderlijk.

 

Ik begin te geloven dat het trainingsschema van marathonlopers voor mij ook wel eens waarde zou kunnen hebben: drie weken trainen, een week relatieve rust. Moet ik maar eens in mijn oren knopen. Misschien dat ik daarmee minder blessuregevoelig zal worden. 


Woensdag en zaterdag:

 

Woensdag zijn we naar Malaucene gereden, de startplaats voor de meeste wandelaars en fietsers en dit jaar ook voor ons allebei. Na een kopje koffie bij het restaurant onderaan de klim zijn we naar boven gereden op zoek naar de eerste twee locaties van de posten die er op maandag 10 juni zullen staan. Hans zal op post M3 samen met andere vrijwilligers ons allemaal van voeding, drinken, een plaspauze, eventueel medische zorg en aanmoediging voorzien. We denken dat we gevonden hebben waar dat precies zal zijn: mooi halverwege de berg! Voor mij ideaal om daar zijn vriendelijke gezicht te zien. Ik verwacht dat ik het na een kilometer of elf, twaalf wat moeilijk zal krijgen en kan dan zijn aanmoediging heel goed gebruiken!

 

Ook heel fijn om te zien was dat er aan de rechterkant van de weg een pad van ongeveer een meter, een meter twintig breed is gemarkeerd voor fietsers en wandelaars. Dat is op de andere flanken niet zo. Op deze manier zijn we een beetje beter beschermd tegen de auto's die op 10 juni ook gewoon nog naar boven en naar beneden mogen rijden. Het evenement is niet groot genoeg om daarvoor de berg helemaal 'dicht te doen'. Daar zou de lokale bevolking ook niet erg blij mee zijn, vermoed ik. De dorpjes om de Mont Ventoux heen zijn volledig gefocust op de wielrentoeristen die in de zomermaanden 'en masse' de berg komen beklimmen. Tientallen winkels met fietsspullen worden er afgewisseld met souvenirwinkeltjes, restaurantjes en cafe's. Het geeft een apart sfeertje.

 

Zaterdag zijn we vanuit Malaucene nog eens omhoog gereden en nu helemaal door naar de top. Het weer was prachtig! Heel helder en zonnig, de lucht diep blauw. Boven aangekomen voelde het nog aangenaam, al was het er maar 16 graden. Ik heb voor het eerst gezien waarom er richting het noordoosten een uitkijkpunt is net onder de top: je kunt daarvandaan de hoge Alpen zien liggen met hun besneeuwde toppen! Machtig mooi. Als je over de flanken van de berg naar beneden kijkt is het heel lastig in te schatten hoe hoog je eigenlijk zit. De diepte onder je zegt zo weinig dat het moeilijk in te schatten is wat afstanden zijn. Gelukkig weten we dat wel natuurlijk. De top ligt op 1912 meter hoogte, het dal vanwaar we zullen vertrekken op 342 meter. Lekker klimmetje toch?


Zaterdag:

 

Vandaag is de dag dat we onze startbewijzen mogen ophalen! We rijden in Entrechaux het vrijwilligersterrein op en meteen voel ik hoe ik breeduit begin te glimlachen. Wat heerlijk om hier weer te zijn! Direct na binnenkomst word ik herkend door Marjan, een van de vrijwilligers. Dat voelt lekker, alsof we helemaal op onze plaats zijn hier. Zij heeft me vorig jaar aan een loopshirt van Klimmen tegen MS geholpen. Vandaag helpt ze me aan een shirt voor Anne en Tijs, onze kinders. Niet omdat ze meelopen (dat lukt niet vanwege hun studies), maar omdat ze onze actie helemaal steunen, als cadeautje.

 

Met een kopje koffie in de hand praten we even met Cindy en later ook met Edwin, de belangrijkste organisatoren van Klimmen tegen MS, over de weersvoorspelling voor maandag. De hele week al wordt voor dé dag regen, onweer en wind opgegeven op en rond de Mont Ventoux en we willen graag weten hoe groot de kans is dat het evenement hierdoor geheel of gedeeltelijk afgelast zou kunnen worden. Ze zijn er druk mee bezig, maar kunnen ons nog geen uitsluitsel geven. Alleen maar helderheid. Het weer hier is erg veranderlijk. Vooralsnog gaan we ervanuit dat het door kan gaan. Op het laatste moment (dus maandagmorgen) zal worden beslist of we met zijn allen ook echt kunnen gaan starten, eventueel met aangepast programma.

 

Ik merk dat er in mijn hoofd eigenlijk geen plaats is voor annulatie van het evenement. Ik heb er nog steeds het volste vertrouwen in dat het door zal gaan en ben zelfs niet meer zenuwachtig. De berg is een tikkeltje hoog, ja. De top is vrij ver weg, ja. Maar gaandeweg heb ik steeds meer het gevoel gekregen dat het me zal gaan lukken. Zeker ook doordat Noëmi, die me vorig jaar met de auto naar boven heeft geholpen om Ad aan te moedigen, met me mee naar de top zal gaan lopen èn doordat ik weet dat Hans halverwege zal staan voor de nodige verzorging. Heel geruststellend allemaal.

 

Met zoveel training, zoveel rust, zoveel goede zorgen, zoveel steun, zoveel goede wil en een flinke portie doorzettingsvermogen moet het gewoon gaan lukken!

 

Voor wie vergeten is te doneren: dat kan nog steeds! Klik hier, de rest wijst vanzelf.


Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Nicole van Tilborg (zondag, 09 juni 2019 17:03)

    Héél véél succes, Inge en Ad. Ik duim voor mooi weer en stap en trap in gedachten me jullie mee maandag!